Η Τέχνη του να ζεις

 

φωτογραφία από την Felicity Zucchi

Ένα απόγευμα μιας Κυριακής, ενώ περπατώ δίπλα στον δρόμο στην εξοχή κοντά στο σπίτι μας στη Βόρεια Ιταλία, έχω συναίσθηση για την γαλήνη που με περιβάλλει αφήνοντας πίσω μου την φασαρία του κέντρου, και οι λόφοι ανοίγουν μπροστά μου. Η αίσθηση της ελευθερίας και η σύνδεση με το περιβάλλον, αφήνουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Ήταν η σωστή επιλογή να βγω στη φύση και να αφήσω πίσω μου όλα τα πράγματα που με πιέζουν, τουλάχιστον για λίγες ώρες. Γιατί αυτή η ηρεμία και το δικαίωμα να ζω δείχνουν τόσο πολυτελή; Γίατί υπάρχουν ξαφνικά αισθήματα τύψεων του να παίρνουμε χρόνο για διάλειμμα; Ποιος ακριβώς μας κυνηγά; Κάθε μέρα της ζωής μας είναι ένα δώρο, μια ευκαιρία να κάνουμε κάτι vέο, να αναπτύξουμε περαιτέρω το πάθος μας ή τα ταλέντα μας, ή να προσφέρουμε κάτι από μας, που μόνο εμείς μπορούμε να δώσουμε. Πότε θα αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε ότι οι ζωές μας έχουν μεγάλη αξία; Κάτι πραγματικά που θα μπορούμε μόνο να βιώσουμε αν δώσουμε στους εαυτούς μας την άδεια να αφήσουμε και να αγκαλιάσουμε, να αγαπήσουμε και να δεχτούμε όλα όσα συμβολίζουμε.

Το ανέμελο τραγούδι της ιδιοκτήτριας του καφέ ενώ δουλεύει, και το σιγανό καθησυχαστικό βουητό της καφετιέρας, είναι τέλεια ατμόσφαιρα για το επομένο άρθρο μου. Βρήκα μια θέση στo συνηθισμένο πραπέζι κοντά στο παράθυρο και παρατηρούσα τους ανθρώπους, ενώ μάζευα τις σκέψεις μου παρέα με ένα μακιάτο. Τα πιο απλά πράγματα: το να απολαμβάνουμε έναν καφέ με τους φίλους μας όταν καθόμαστε και παρακολουθούμε τον κόσμο που περνάει, το να περπατάμε πάνω σ’ ένα απότομο μονοπάτι στους λόφους με τον άνεμο στα μαλλιά μας και τον ήλιο να ανοίγει την εξοχή μπροστά μας ή, το να κάθεσαι στην θέση σου στο αεροπλάνο, το να ανοίγουμε τελικά αυτό το βιβλίο που θέλαμε να διαβάσουμε εδώ και μήνες. Αυτές είναι οι πολύτιμες εμπειρίες και οι αισθήσεις που παραμένουν με εμάς. Ναι μεν, αλλά μετά η καθημερινή βιασύνη εισβάλλει σ’ αυτή την ομορφιά και όλες οι προθέσεις να ζούμε έναν διαφορετικό τρόπο γίνονται καπνός, τουλάχιστον μέχρι την επόμενη κρίση, και φέρνουν μια στιγμή σαφήνειας.

Η πανδημία μάς έκλεισε όλους μέσα, και μας κατάντησε στα βασικά της ζωής. Ξαφνικά, απογυμνωθήκαμε και αναγκαστήκαμε να αντιμετωπίσουμε την σκληρή πραγματικότητα της ύπαρξής μας. Για μερικές εβδομάδες έλαμψε η ανθρωπιά μας και η ανησυχία μας για τους άλλους.Υπήρξε μια στιγμή ενότητας σε όλο τον κόσμο που καταλάβαμε ότι η ζωή που ζούμε είναι μοναδική και ότι είναι όμορφη και η μόνη ζωή μας στη γη. Θέματα όπως η υπερθέρμανση του πλανήτη, η προστασία του πλανήτη και η παροχή υποστήριξης και το να είμαστε εκεί για τους γύρω μας, επιτέλους άρχισαν να έχουν προτεραιότητα. Η ανάγκη για λογομαχία και τα συνήθη παράπονα έγιναν ασήμαντα και αντικαταστήθηκαν με τις σκέψεις όπως αν εκείνοι με τον Covid θα αναρρώσουν, και πιο προσωπικές ερωτήσεις, που περιλαμβάνουν “Τι έχω αναβάλλει που είναι πραγματικά σημαντικό;’’. Μαζί με αυτό ήρθε η ξαφνική ανάγκη να ελέγξουμε τους φίλους μας και την οικογένειά μας και να βρούμε  πραγματικό ποιοτικό χρόνο να μίλησουμε με αυτούς. Κάτι που πήρε πολύ χρόνο να συμβεί. Έπειτα, μόνο λίγες εβδομάδες αργότερα, ο κόσμος άρχισε να ανοίγει ξανά και, τόσο απλά σαν κάποιος που αλλάζει το σταματημένο βίντεο από την παύση σε play, η ζωή μας ξεκίνησε ξανά.  Αλλά πού πήγαν όλες οι καλές προθέσεις και τα σχέδια να ζούμε τη ζώη στο έπακρο; 

Από τότε, η ζώη έχει επιταχύνει στη μεγαλύτερη ταλύτητα και όταν περνάμε από την πόλη στην ώρα αιχμής, είναι προφανές ότι η ρουτίνα έχει ξαναρχίσει. Η ερώτηση είναι: έχουμε πραγματικά μάθει τίποτα για τη ζωή; και εννοώ πραγματικά το να ζούμε με κεφαλαίο ‘Ζ’. Τι σημαίνει να ζει κανείς μια ζωή που αξίζει να ζει, μια ζωή με σκοπό που αφήνει μια κληρονομιά πίσω; Έχω συναίθηση του ότι η ζωή είναι σύντομη, και αν έχετε κάτι να πείτε ή να κάνετε, αν μπορεί να κάνει μια θετική αλλαγή στη ζωή κάποιου, μην το αφήνετε ή το αναβάλλετε μέχρι αύριο. Για μένα, το να γράφω με έκανε να καταλάβω πόσο θέλω να επικοινωνήσω και να μοιραστώ τα πράγματα που έχω δει και ζήσει, και αν μπορεί να βοηθήσει μόνο ένα άτομο να καταλάβει κάτι, να σκεφτεί, να ενεργήσει σύμφωνα με αυτό, τότε οδηγούμαι στη σωστή κατεύθυνση. 

Η ζωή δεν είναι να κάνουμε όλο σωστές επιλογές, είναι να εξερευνούμε, να πρσπαθούμε να είμαστε η καλύτερη εκδοχή που μπορούμε να είμαστε, χωρίς να μετανιώνουμε τις ευκαιρίες που δεν πήραμε. Μην ζειτε με τον φόβο του παρελθόντος σας, τα λάθη που μπορεί να έχετε κάνει. Αρνηθείτε να επιτρέψετε σε άλλους να αποτρέψουν την προσπάθειά σας. Δεν πρέπει να είναι κάτι μεγαλειώδες, μόνο να κάνετε κάτι που είναι σηματικό για εσάς και αυτό είναι που πραγματικά μετράει. Ζείστε τη ζωή σας πιστοί στις αξίες σας. Αυτή δεν είναι μια τελική πρόβα, είστε βυθισμένοι σε μια εξαιρετικά δύσκολη ζωή γεμάτη με αλλαγές και καταπληκικές δύσεις του ήλιου. Να έχετε το θάρρος να κάνετε ένα άλμα πίστης και να στοχεύετε στη ζωή σας, αγκαλιάζοντας τα ταλέντα σας, την προσωπικότητά σας και να ανταποκρίνεστε στο τι είναι σημαντικό. Ζείστε, να κάνετε τη διαφορά για εσάς και τους άλλους, ενώ ταυτόχρονα περνάτε καλά και γελάτε περισσότερο από ποτέ.